Ομάδα 8



Ομάδα 1η:



Ομάδα 2η:
Βασιλείου Ζωή
Γεωργούδη Βασιλική


Ιωαννίδης Νίκος
Νούτσος Βάιος





Σύμφωνα με το Σχεδιασμό κινήτρων για τη διδασκαλία του John Keller , υπάρχουν τέσσερα βήματα για την προώθηση και τη διατήρηση των κινήτρων στη μαθησιακή διαδικασία: η Προσοχή, η Συνάφεια - Συσχέτηση , η Εμπιστοσύνη και η Ικανοποίηση (ΠΣΕΙ ή στο γνήσιο ARCS).

Λέξεις-κλειδιά:
      1. Προσοχή,
      2. Συνάφεια - Συσχέτiση,
      3. Εμπιστοσύνη,
      4. Ικανοποίηση

        (ΠΣΕΙ)


Σχεδιασμός κινήτρων για τη διδασκαλία:



  • Προσοχή

Η προσοχή μπορεί να αποκτηθεί με δύο τρόπους:
  1. Αντιληπτική διέγερση => στηρίζεται στο στοιχείο της έκπληξης ή της αβεβαιότητας για να κερδίσεις το ενδιαφέρον. Χρησιμοποιείται το μυθιστόρημα, η έκπληξη, άτοπα και τυχαία γεγονότα.

  2. Εξεταστική διέγερση => στηρίζεται στο στοιχείο της περιέργειας θέτοντας δελεαστικές ερωτήσεις ή προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν.

  • Τρόποι για να κεντρίσει ο εκπαιδευτικός την προσοχή των μαθητών περιλαμβάνουν τη χρήση:
  1. Ενεργή συμμετοχή – Χρησιμοποιούνται στρατηγικές που έχουν ως βάση διάφορα παιχνίδια, παιχνίδια ρόλων ή άλλες πρακτικές μεθόδους για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των μαθητών που συμμετέχουν με το διδακτικό υλικό ή το αντικείμενο.

  2. Μεταβλητότητα – Ενισχύεται καλύτερα το διδακτικό υλικό ή το αντικείμενο για τις ατομικές διαφορές στον τρόπο μάθησης και αφομοίωσης, χρησιμοποιείται μια ποικιλία μεθόδων κατά την παρουσίαση ή τη διδασκαλία (π.χ. χρήση βίντεο, σύντομες διαλέξεις, μίνι-ομάδες συζητήσεων).

  3. Χιούμορ - Διατηρεί το ενδιαφέρον με τη χρήση διακριτικού χιούμορ (όχι πάρα πολύ για να μην αποσπάτε η προσοχή)

  4. Δυσαρμονία και Συγκρούσεις – Μια προσέγγιση που ο διδάσκοντας παίζει το ρόλο του συνήγορου του διαβόλου όπου γίνονται δηλώσεις που αντίκεινται στην προηγούμενη εμπειρία ενός μαθητή.

  5. Ειδικά παραδείγματα - Χρήση οπτικών ερεθισμάτων, ιστορία ή βιογραφία.

  6. Έρευνα - Ερωτήσεις ή προβλήματα για επίλυση από τους μαθητές, όπως π.χ. "brainstorming" δραστηριότητες.




  • Συνάφεια - Συσχέτιση


Χρησιμοποιείται η συσχέτιση για την αύξηση του κίνητρου για μάθηση.
Για να το επιτευχθεί αυτό, χρησιμοποιείται συμπαγής- συγκεκριμένη γλώσσα και συγκεκριμένα παραδείγματα με τα οποία οι μαθητές είναι εξοικειωμένοι.

  • Οι έξι σημαντικές στρατηγικές που περιγράφονται από τον Keller περιλαμβάνουν:
  1. Εμπειρία - Η νέα μάθηση θα χρησιμοποιήσει τις υπάρχουσες δεξιότητες των μαθητών. Μαθαίνουμε καλύτερα στηριζόμενοι σε προηγούμενες γνώσεις ή δεξιότητες μας.

  2. Παρούσα αξία - Που θα χρησιμεύσει η αποκτηθείσα γνώση στο παρόν.

  3. Μελλοντική Χρησιμότητα – Που θα χρησιμεύσει η αποκτηθείσα γνώση στο μέλλον

  4. Αντιστοίχηση αναγκών – Κερδίζεται το ενδιαφέρον με βοήθεια από τη δυναμική του επιτεύγματος, του ρίσκου, της δύναμης και του συνεταιρισμού.

  5. Μοντελοποίηση – Αρχικά, "Γίνε αυτό που θέλεις να κάνουν!". Κάποιες από αυτές τις στρατηγικές περιλαμβάνουν προσκεκλημένους ομιλητές, βίντεο και μαθητές που έχουν ολοκληρώσει το έργο τους ως εκπαιδευτές.

  6. Επιλογή - Αφήνοντας τους εκπαιδευόμενους να χρησιμοποιούν διαφορετικές μεθόδους για τις εργασίες τους, τους δίνεται έτσι δυνατότητα να οργανωθούν με βάση τις δικές τους εμπειρίες και τον τρόπο δράσης.





  • Εμπιστοσύνη

Αυτή μπορεί να επιτευχθεί:

  1. Βοηθώντας τους μαθητές να κατανοήσουν τις πιθανότητές τους για επιτυχία - Αν αισθάνονται ότι δεν μπορούν να επιτύχουν τους στόχους ή ότι το κόστος (χρόνος ή προσπάθεια) είναι υπερβολικά υψηλό, το κίνητρο τους θα μειωθεί.

  2. Δίνοντάς τους στόχους και τα προαπαιτούμενα - Βοηθώντας τους μαθητές να εκτιμήσουν την πιθανότητα επιτυχίας με παρουσίαση των απαιτήσεων απόδοσης και με κριτήρια αξιολόγησης.

  3. Εξελίσσοντας τους μαθητές - Δυνατότητα για μικρά βήματα ανάπτυξης κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας.

  4. Με ανατροφοδότηση - Παρέχοντας ανάδραση και υποστήριξη αποδόσης για την επιτυχία.

  5. Έλεγχος μαθητή επι της μάθησης - Οι μαθητές θα πρέπει να αισθάνονται κάποιο βαθμό ελέγχου επί της μάθησης και της αξιολόγησης. Θα πρέπει να πιστεύουν ότι η επιτυχία τους είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα του ποσού των προσπαθειών που έχουν καταβάλλει.





  • Ικανοποίηση

Η μάθηση πρέπει να επιβραβεύει ή να ικανοποιεί με κάποιο τρόπο, από μια αίσθηση κατορθώματος, επαίνου από τον διδάσκοντα μέχρι μια αίσθηση ψυχαγωγίας.

Στους μαθητές θα πρέπει:

  1. Να τους κάνουμε να αισθάνονται χρήσιμοι. - Αυτό μπορεί να γίνει παρέχοντας του ευκαιρίες για να χρησιμοποιήσει τις νέες γνώσεις που αποκτήθηκαν σε ένα πραγματικό περιβάλλον.

  2. Να τους παρέχετε ανατροφοδότηση και ενίσχυση. - Όταν μαθητές εκτιμήσουν τα αποτελέσματα, θα τους δοθούν κίνητρα για να μάθουν. Ικανοποίηση βασίζεται στην παροχή κινήτρων, τα οποία μπορούν να είναι ενδογενή ή εξωγενή.

  3. Να μην τους υποστηρίζουμε υπερβολικα ανταμείβοντας σε μεγάλο βαθμό ακόμη και εύκολους στόχους








graf_integ.gif


Διαφάνειες μαθήματος

Κίνητρα μάθησης Monique Boekaerts